Keizersnede? Nee, bedankt!


Voor een echo van de baby reizen we ongeveer twee uur naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis. Drie kwartier met de auto naar de veerboot en ongeveer even lang op de veerboot van Craignure naar Oban. Ruim twee weken geleden bleek op de echo dat de baby nog in stuit lag en daarom adviseerden ze ons vandaag nog een echo te laten maken.

Naar Oban gaan is voor ons een daguitstap en we gebruiken de tijd meestal goed om bijvoorbeeld ook boodschappen te doen in een van de grote supermarkten. Deze keer stelde Renatus voor, dat hij vooruit zou lopen (mijn 36-weken-zwangerschaps-wandeltempo is niet zo bijzonder hoog) om al een aantal dingen in te kopen. We spraken om 14u af in het ziekenhuis. Ik kwam 13:55u aan en mocht meteen door naar het kleine echo-kamertje. Ik baalde ervan dat Renatus er nog niet was. Ik vertelde het aan de echografiste, maar ze kon niet wachten. Hij kon immers gewoon tijdens de echo binnenlopen meende ze... In mum van tijd lag ik op het bed en ze kneep al een tube koud gel uit over mijn buik. Ze zette haar apparaat erop, keek op haar scherm en zei: "Breech, still breech." En terwijl ze haar ogen op het beeldscherm gericht hield, zei ze dat ik aansluitend de gynaecoloog zou zien om een afspraak te maken voor een keizersnede in Glasgow. Ik verstijfde. Tegelijkertijd wist ik heel zeker, dat dat niet zou gebeuren. Er was geen sprake van dat ik een afspraak voor een keizersnede zou maken! Na dit nieuws kwam Renatus binnen, nog bezweet en buiten adem van de wandeling met zware boodschappentassen de berg op van het stadje naar het ziekenhuis.


De gynaecoloog was een jonge vrouw en best vriendelijk. Ze vertelde ons, dat volgens de metingen van de twee echo's bovendien bleek, dat de baby in de afgelopen twee weken amper was gegroeid* en dat dat eveneens reden tot zorgen was. Ze adviseerde ons, dat we volgende week een derde keer een echo zouden laten maken en dat als de baby dan nog steeds in stuit zou liggen, we een afspraak voor een keizersnede in de 38e zwangerschapsweek in Glasgow zouden maken. Pas nadat ik vroeg of ze me iets aan kon raden wat ik zou kunnen doen om de baby te helpen te draaien, sprong de jonge vroedvrouwstagiaire die tot dat moment stil in een hoekje had staan luisteren, enthousiast naar voren, smeet zich op de grond en begon een paar oefeningen te demonstreren en schreef een website op mijn moederpas.


*De echo`s werden door verschillende echografisten gemaakt en wij konden duidelijk zien, dat ze een andere stijl hadden. De eerste had de foto`s uitvergroot en ruim gemeten, de tweede was veel sneller en onprecieser... Wat ons betreft maken we ons geen enkele zorgen over de groei van de baby!

89 Ansichten3 Kommentare

©2018 by little big new thing. Proudly created with Wix.com